– தனிமைக் காதலன் –

ஒருவரை முழுமையாக அறிந்த பிறகு அவர்களின் குறைகள் தெரியும், தவறுகள் புரியும். அந்த தெரிதலே வெறுப்பாக மாறுகிறது. அன்று விரும்பியவர்களையே இன்று விலக்குகிறோம். அறிவு வெறுப்பை பிறப்பிக்கிறது — இது மனித இயல்பின் கசப்பான உண்மை.

புதியவர்களை பார்க்கும்போது அவர்கள் மிகவும் நல்லவர்கள், அன்பானவர்கள் என்று மனம் முடிவெடுக்கிறது. இது உண்மை அல்ல — இது நம் கற்பனை. அந்த கற்பனையில் காதல் கொள்கிறோம், நம்பிக்கை வைக்கிறோம், தொலைந்து போகிறோம். “விரும்பித் தொலைகிறோம்” என்ற சொல்லாட்சி மிகவும் துல்லியமானது.

புதியவர்களுடன் நெருங்கி, அவர்களை அறிந்த பிறகும் அதே பழைய கதை மீண்டும் நடக்கிறது. “அவர்களையும்” என்ற ஒரே சொல்லில் இந்த சுழற்சியின் முழு சோகமும் அடங்கியுள்ளது. யாரையும் இறுதிவரை ஏற்க மறுக்கும் மனம் — யாரையும் தக்கவைக்க மறுக்கும் இதயம்.

இதுதான் கவிதையின் உச்சகட்ட வரி. நாம் பிறரை விலக்குகிறோம் என்று நினைக்கிறோம் — உண்மையில் தனிமையை விலக்க மறுக்கிறோம். தனிமை நமக்கு பழகிவிட்டது; நமக்கு பாதுகாப்பாகத் தோன்றுகிறது. யாரோடும் உண்மையாக இருக்க பயப்படுவதால் தனிமையோடே வாழ்வை கழிக்கிறோம் — அதை “இழக்க மறுக்கிறோம்” என்பது நேர்மையான self-reflection.