இந்தக் கவிதை முற்று முழுதாக பாலியல் வன்புணர்வை எதிர்த்து எழுதப்பட்டது. இத்தகைய கொடூரமான செயல்களில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு கருணை காட்டவே கூடாது என்பதே எழுத்தாளரின் உறுதியான நிலைப்பாடு. அவர்களை ஆழமான பயம் ஆட்கொள்ள வேண்டும் — உயிர் வலி கொடுத்து அவர்களை நடுங்க வைக்க வேண்டும் என்று எழுத்தாளர் கோருகிறார்.

பிழை செய்தவர் என்று நிரூபிக்கப்பட்டால் எவருக்கும் கருணை காட்டக் கூடாது என்பது தெளிவான கோரிக்கை. அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு கருணை காட்டவில்லையே — அவர்களால் அந்த உயிரை திரும்பக் கொண்டு வர முடியுமா? அந்த வலியை போக்க முடியுமா? இல்லை என்பதால் இவர்களுக்கும் கருணை தேவையில்லை.

இந்த தகாத காமத்தை, இந்த பாலியல் வன்முறையை முற்று முழுதாக இல்லாதொழிக்க வேண்டும். கனவிலும் கூட இத்தகைய கயமையான எண்ணங்கள் தலை தூக்காதவாறு செய்ய வேண்டும். தண்டனையின் கடுமையே இதை சாத்தியமாக்கும் என்பது எழுத்தாளரின் நம்பிக்கை.

சில மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் மரண தண்டனையை எதிர்ப்பார்கள். அது அவர்கள் பார்வையில் சரியாகத் தோன்றலாம். ஆனால் பாலியல் வன்முறையால் உயிரிழந்தவர்களின் வலியை அவர்கள் கொன்றவர்களால் திரும்பக் கொண்டு வர முடியுமா? முடியாது. எனவே நிரூபிக்கப்பட்டால் உயிர் கொல்லத் தயங்கவேண்டாம் என்று எழுத்தாளர் உரக்கக் கூறுகிறார்.

இது கவிதையின் மிக முக்கியமான வரிகள். “யாமாகிலும்” என்று சொல்வதன் மூலம் எழுத்தாளர் தன்னையும் சேர்த்துக் கொள்கிறார் — இத்தகைய பிழையை நான் செய்தாலும் எனக்கும் கருணை காட்ட வேண்டாம் என்று உறுதியாக அறிவிக்கிறார். இது கவிதையின் மிகவும் வலிமையான நேர்மை வெளிப்பாடு.