– நீங்கா –

இந்த உலகில் மரணம் தொடங்கிய நாள் முதலே இழப்பு என்பது மனித வாழ்க்கையின் பிரிக்க முடியாத பகுதியாகிவிட்டது. அது பொதுவுடைமை — எந்த ஒரு மனிதனும் இதிலிருந்து விலக்கு பெற்றதில்லை. தத்துவார்த்தமாக சொன்னால் இழப்பு இயல்பானதே. இதை யாரும் மறுக்க மாட்டார்கள்.

இழப்பு இயல்பு என்று அறிந்தாலும் இதயம் ஒத்துக்கொள்வதில்லை. “இடத்தை மாற்றுங்கள், புது மனிதர்களை சந்தியுங்கள், முன்னேறுங்கள்” என்று உலகம் சொல்லும். ஆனால் அன்பான ஒருவரை இழந்தவர்களுக்கு அந்த வலி அவ்வளவு எளிதாக விலகுவதில்லை. நகர்வது என்பது உடலளவில் சாத்தியமாகலாம் — உள்ளத்தளவில் அது வேறு கதை.

இது ஒரு நேர்மையான கேள்வி. நாம் இடம் மாறலாம், பயணம் செய்யலாம், புதிய வாழ்க்கை தொடங்கலாம் — ஆனால் அந்த நினைவுகள் நம்மோடே வருகின்றன. வெளியே நகர்வதால் உள்ளே இருக்கும் ஒருவரை மறந்துவிட முடியாது. இடம் மாறினாலும் மனம் மாறுவதில்லை என்பதே உண்மை.

இந்தக் கவிதையின் உச்சக்கட்ட வரி இதுவே. நாம் எவ்வளவு தூரம் நகர்ந்தாலும், எவரை இழந்தாலும், அந்த நினைவுகள் நம்மை விட்டு விலகுவதில்லை — நாம் இந்த உலகைவிட்டு பிரியும் வரை. இழந்தவரை மறந்துவிட முடியாது என்பது வலி அல்ல — அது அன்பின் ஆழத்தின் அளவீடு.