– மனிதம் –

இங்கே “மனிதம்” என்பது உடல் சாவைக் குறிக்கவில்லை. அன்பு, கருணை, நேர்மை, பிறருக்காக உணர்வு — இவற்றின் கூட்டுப்பெயரே மனிதம். ஒருவரிடம் இந்த குணங்கள் மறைந்துவிட்டால், அவர் உயிரோடு நடந்தாலும் உண்மையான மனிதன் ஏற்கனவே மரித்துவிட்டான். உடல் உயிரோடிருக்கும், ஆனால் உள்ளம் இறந்துவிட்ட நிலை — இதுதான் “மனிதம் இறந்த பின்” என்ற சொற்களின் உண்மையான வலி.

“இருந்தென்ன, இறந்ததென்ன” — இந்த இரட்டை கேள்வியே கவிதையின் உயிர். வாழ்வதற்கும் சாவதற்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசம் என்ன? மனிதம் இல்லாதவர்க்கு அந்த வித்தியாசமே இல்லை என்கிறது இவ்வரி. உயிர் இருப்பதை விட உள்ளம் இருப்பதே வாழ்க்கை; உடல் இருப்பதை விட மனிதத்தன்மை இருப்பதே இருத்தல். திருக்குறளின் “வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்” என்ற கருத்தோடு இந்த வரி ஆழமாக உரையாடுகிறது.

இரண்டே வரிகளில் ஒரு முழுமையான தத்துவத்தை உணர்த்துவது மிகவும் அரிதான கலை. “மனிதம் இறந்த பின்” என்ற முதல் வரி கேள்வியை விதைக்கிறது; “மனிதன் இருந்தென்ன, இறந்ததென்ன” என்ற இரண்டாம் வரி அந்த கேள்விக்கு விடையை கேள்வியாகவே திருப்பித் தருகிறது. வாசகனை நேரடியாக சிந்திக்க வைக்கும் இந்த அமைப்பே இக்கவிதையின் சிறப்பு.