– அன்பின் ஆதிக்கம் –

இந்தக் கவிதை காதலர்கள் மற்றும் கணவன் மனைவி என்ற நெருங்கிய உறவை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டது. பல காதல் மற்றும் திருமண உறவுகளில் ஒருவர் மற்றொருவரை தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்துக்கொள்வதற்கு அன்பை கருவியாக பயன்படுத்துவதுண்டு. கட்டுப்பாட்டில் வாழும் துணை தன் சுயத்தை இழந்துகொண்டிருப்பதை உணர்ந்து, “என்மேல் அன்பு காட்டுங்கள்” என்று கெஞ்சுவதுண்டு.

இங்கே ஒரு ஆழமான உண்மை இருக்கிறது — கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவர் மட்டுமல்ல, கட்டுப்படுத்துபவரும் அன்பினால் அடிமையாகிறார். அவர் தன் துணையை கட்டுப்படுத்துவதும், அவரிடம் வைத்திருக்கும் அதீத அன்பினாலேயே. இருவரும் ஒருவரையொருவர் நேசிக்கிறார்கள் — ஆனால் அந்த அன்பே இரு துறையிலும் சங்கிலியாக மாறியிருக்கிறது.

ஒருவர் “என்மேல் அன்பு காட்டு” என்று கேட்கிறார் — ஆனால் அந்த அன்பே அவரை அடிமையாக்கியது. மறுபுறம் அன்பு காட்டுபவரும் தன் அன்பினால் தனக்கே தெரியாமல் அடிமையாகிறார். இதுவே இந்தக் கவிதையின் மிகவும் வலிமையான முரண் — “அன்பு காட்டு” என்று கேட்கும்போதே, அந்த அன்பு “நீ என் அடிமை” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.

இந்தக் கவிதை காதலை அல்லது திருமணத்தை எதிர்க்கவில்லை. உறவை விட்டுப் பிரியச் சொல்லவில்லை. மாறாக, நாம் அன்பில் இருக்கும்போது நம்மையே இழந்துவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்ற எச்சரிக்கையை மிகவும் நேர்மையாக சொல்கிறது. உண்மையான அன்பு சுதந்திரத்தை கொடுக்கும் — அடிமைத்தனத்தை அல்ல.